Art Workers Coalition

Άρθρο
Art Workers Coalition
Art Workers Coalition, Art Workers Won’t Kiss Ass, performance, 1969

Για τη συγκέντρωση των Art Workers

στο Σύνταγμα την Πέμπτη 07 Μαΐου 2020

Απάντηση
σε όσους δεν ήταν εκεί
και ερώτηση
σε όσους σιωπούν,
με ποιου το μέρος είναι;

Έγραψε κάποιος, σήμερα, στο κοινωναρκωτικό δίκτυο της απονέκρωσης των αισθήσεων και της εικονικής ζωής, πως:
… η διαμαρτυρία των «εργατών της τέχνης» (για τον προσδιορισμό αυτό θα μιλήσω εκτενέστερα σε άλλη ανάρτηση, αφού η εργατική τέχνη, είναι άλλη απ’ την κοινωνική, ή την πνευματική τέχνη – δεν είναι οι ίδιες, πως να το κάνουμε – και ναι μεν, μπορεί να έχουν την ίδια βαρύτητα, αναμφίβολα, όχι όμως και τον ίδιο σκοπό, στόχο, ή αποτέλεσμα), μπροστά στη Βουλή των Ελλήνων για τα αναφαίρετα από το Σύνταγμα δικαιώματά τους, ήταν απογοητευτική – ως θέαμα…
Λες και η διαμαρτυρία, είναι παράσταση, συναυλία, σπορ, ή θέαμα προς τέρψιν και βρώσιν φιλοθεάμονος κοινού, ώστε να μπορεί να χαρακτηρίζεται απογοητευτική.
Άστοχος ο χαρακτηρισμός και άδικος, γιατί μια οποιαδήποτε διαμαρτυρία μέρους, ή του συνόλου των πολιτών μιας χώρας, με δίκαια αιτήματα, μόνο από ενθαρρυντική και πάνω μπορεί να χαρακτηριστεί σε μια δημοκρατία. Όχι, απογοητευτική.
Απογοήτευση, είναι η χώρα μας, που μας απογοητεύει κάθε μέρα όλο και πιο βαθιά, μέχρι το κόκκαλο, μέχρι το μεδούλι της χιλιοβιασμένης ψυχής μας.
Γιατί εχθές, είδα ανθρώπους – συμπολίτες – στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας, που ανήκουν στην «ανυπόληπτη» μερίδα του πληθυσμού, αυτήν που λοιδορείται από τους κυβερνώντες, ως παλιάτσοι και επαίτες, να εμφανίζονται στην κανονισμένη ώρα προσέλευσης και να στέκονται στωικά με τα ρούχα της δουλειάς τους – της πρόβας τους – όχι της ευχαρίστησης, του χαβαλέ ή, της διασκέδασης (όπως οι περισσότεροι βολεύονται ή, συνηθίζουν να τους παρουσιάζουν – επιβεβαιώνοντας τον ρατσισμό που επιφυλάσσει ο λαός μας για το «διαφορετικό», το άγνωστο, ή το ξένο) και να μην έχουν τη δύναμη να πραγματοποιήσουν, όχι μόνο την γελοία αναπαράσταση των 3 μέτρων – του «εκτελεστικού αποσπάσματος», μα ούτε τη θέληση, να επιβεβαιώσουν «υποκριτικά», την αίσθηση της «ατομικής ευθύνης» που αναντίρρητα, έχει φορτωθεί σε όλα τα κοινωνικά στρώματα/ομάδες του λαού μας – όχι όμως και τάξεις (από τους κυβερνώντες που απεμπολούν την δική τους πολιτική ευθύνη και για την οποία, θα έρθει καιρός που θα λογοδοτήσουν) – λες και περιμέναμε, σαν κάτι αυτονόητο, από τους «εργάτες της τέχνης», να συμπεριφέρονται ως στρατιωτική μονάδα ολοκληρωτικού καθεστώτος, με αξεσουάρ τους, μάσκες λαϊκής αμνησίας, φορεμένες πάνω σε πρόσωπα αγαπημένων συνοδοιπόρων και γάντια καθολικής αποξένωσης, φορεμένα από συναδελφικά χέρια, που μαζί κοπιάζουν τα έργα που παράγουν – αλλά, ούτε και να επιτυγχάνουν στο τέλος, την απλούστερη πρόβα που αναγνωρίζει ένας «κοινός εργάτης» πριν να ξεκινήσει να ιδρώνει για το έργο του – αυτήν του καφέ – της παρηγοριάς όμως…
Τόση η απαξίωση και ο χλευασμός που εισπράττουμε από το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της χώρας και εμάς των ιδίων συμπεριλαμβανομένων – των «εργατών της τέχνης».
Τελευταίος τροχός της αμάξης στη χώρα που γέννησε τον πολιτισμό. Ντροπή, όλων μας.
Είδα επίσης την γλυκιά μελαγχολία και το κουράγιο στα μάτια του καθενός από αυτούς τους «εργάτες», που έλεγε πως δεν είμαστε μόνοι, πως τα περνάμε μαζί όλα αυτά και πως έχουμε πολλά που μας ενώνουν, ή πως πολλά, μπορούν να μας ενώσουν – αν το πιστέψουμε – γιατί στο χέρι μας είναι να αλλάξουμε όσα ψεύτικα, στρεβλά, ποταπά και άθλια ζούμε – θα είναι τότε που θα αναγνωρίσουμε μες στα τρίσβαθά μας, ότι όλα αυτά που μας συμβαίνουν, κοινωνικά, πολιτικά, πολιτιστικά, αισθητικά, ηθικά, ακόμα και ατομικά, δεν είναι ένας εφιάλτης – που θα τελειώσει μόλις ξυπνήσουμε – αλλά μας αφορούν όλους – το ίδιο, κάθε μέρα, κάθε στιγμή – γιατί όλα τα προηγούμενα δεν είναι δυνατόν να υπάρξουν ξέχωρα το ένα από το άλλο, ούτε κι εμείς είμαστε τόσο ξεχωριστοί, όσο θέλαμε έως τώρα να πιστεύουμε πως είμαστε – που μπορούμε να υπάρχουμε πέρα από το εμείς – ένας αόρατος ιστός ενώνει όλους μας – όλα – κι όταν ακόμα αγνοήσουμε τους φόβους, εγκαταλείψουμε τη μοιρολατρία και τον ωχαδερφισμό και γίνουμε οι μεγαλόκαρδοι – που οι περισσότεροι από μας είμαστε γεννημένοι να είμαστε – και έτσι ποθούμε να υπάρχουμε – τις φορές, που δεν πεινάμε από την «πείνα» και τις άλλες, που δεν χορταίνουμε απ’ το φαίνεσθαι, τότε ναι! θα μπορούμε να γεννήσουμε πολλά – και ακόμα περισσότερα – πάνω στα γκρεμισμένα ερείπια που καταντήσαμε να είμαστε, αυτά τα ερείπια που σήμερα κάποιος/κάποιοι ονομάζουν απογοήτευση.

Παρασκευή, 8 Μαΐου 2020 στις 8:58 π.μ.

Support Art Workers

Χωρίς τις τέχνες, τον έρωτα και τη φύση ο άνθρωπος δεν είναι άνθρωπος

…εκτός από όλα όσα έχω μάθει τα τελευταία 50 χρόνια, ασχολούμαι επιπλέον και με τη φιλοσοφία, την ψυχολογία, την αστρολογία, τη μουσική, το μέτρημα των δαχτύλων, τα μαθηματικά, την αστροφυσική, τη ζωολογία, μελετάω τα ανθρώπινα, οντολογικά και υπαρξιστικά, μελετάω το κοράνι, τα έντομα και τα πτηνά, την ινδουιστική θρησκεία, την τεχνική της άπνοιας και της βαθιάς εισπνοής, την τέχνη της βαθιάς «διείσδυσης».. και της «εξαπάτησης», την με σκοπό και στόχο να εξιχνιάζει και να φανερώνει τα σφάλματα του αλάθητου; όλου που μας περιέχει. Αυτό που θα πρέπει να καταλάβουμε, όλοι όσοι τυγχάνει να «επαγγελλόμαστε» κάποια τέχνη, κατά λάθος, ή κατά συνείδηση και τίποτα δεν κάνει κάποιο ανώτερο από το άλλο – και να το έχουμε καλά στο μυαλό μας, είναι ότι οι πιθανότητες του να πεθάνουμε στην «ψάθα», ή να μην έχουμε στον «ήλιο μοίρα», που λέει και ο λαός μας, ήταν εξ αδιαιρέτου αναμφισβήτητες, υπαρκτές και «άξιες λόγου», από την αρχή που επιλέξαμε το δρόμο που επιλέξαμε. Όσοι είχαν/έχουν τα χρήματα από το μπαμπά τους, ή τις επιτυχίες; τους, θα εξακολουθούν πάντα (εκτός αν γυρίσει ο κόσμος ανάποδα που παίζει πάντα και αυτό) να βολεύονται με το φαίνεσθαι που πουλάνε, διαφημίζοντας το μεγαλείο τους. Οι περισσότεροι από αυτούς (μην τσουβαλιάζουμε /*κανόνας). Δεν είναι κακό. Μην τους κατηγορούμε. Ο καθένας κάνει ότι μπορεί. Οι άλλοι όμως; Τι κάνουμε; Γνωρίζουμε; Ο καθένας για τον εαυτό του; Δε νομίζω. Το σκοτάδι έχει συμπαρασύρει, εκτός από τον λαό, «την πλέμπα» και ένα τεράστιο κομμάτι του καλλιτεχνικού φάσματος, των «πνευματικών» της χώρας. Οι Δον Κιχώτιδες και οι Ηλίθιοι χάνονται κάπου μέσα στα μπούγια, τα χωρίς κατεύθυνση, τα χωρίς αισθήσεις, τα ρημαγμένα από τις παραισθήσεις και τις χίμαιρες, αυτά που ακολουθούν με ζέση το ότι φάμε, ότι πιούμε και ότι αρπάξει ο κώλος μας.. Και ενώ η πίσσα ολόγυρα είναι τόσο μαύρη, κάποιοι ακόμα ελπίζουν… Ποιος όμως ελπίζει; Σε τι; Γιατί; Με ποιους; Πως; Πότε; Πού; Κάποιοι λοιπόν, απευθύνονται στα σωματεία των κλάδων τους, κάποιοι οργανώνονται σε ιδιωτικά γκρουπς εκτός σωματείων, άλλοι σε δημόσια γκρουπς με, ή χωρίς το σωματείο τους, τα σωματεία εύχονται να ξαναγίνουν σωματεία (ή μάλλον, οι εκλεγμένοι από μειοψηφίες πρόεδροι), άλλοι χτυπάνε το κεφάλι τους στον τοίχο κυριολεκτικά, ή με ανούσιες παρεμβάσεις στο σπίτι του γείτονά τους και στα κοινωνικά δίκτυα, άλλοι πέφτουν σε βαριά κατάθλιψη, κάποιοι περιμένουν να κάνουν κάτι οι άλλοι, κάποιοι βρίσκουν νέο επάγγελμα και ξεχνάνε την τέχνη τους, ή τη θυμούνται μόνο στο μνημόσυνό της, ή σε κανενός άλλου το μνημόσυνο, κάποιοι κάνουν διαβήματα, άλλοι δύο βήματα και ξανακάθονται, άλλοι σκύβουν το κεφάλι και συνεχίζουν, άλλοι το σκύβουν μόνο, άλλοι κοιτάνε τα άστρα μα τον Τουτατή, άλλοι πάνε για ψάρεμα στη λεκάνη της τουαλέτας τους, κάποιοι γίνονται υπηρέτες εκεί που κατουρούσαν, άλλοι συνεχίζουν να κατουριούνται πάνω τους, κάποιοι βγαίνουν εκτός εαυτού και ξεχνάνε την ευγένειά τους, αν την είχαν, άλλοι βρίσκουν την ευγένεια συναρπαστική και ξεκινούν να γλύφουν με πείσμα και αυταπάρνηση, άλλοι οργανώνονται σε κόμματα και κομματιάζονται κάτω από φλάμπουρα και σημαίες ιδεολογιών που πέθαναν μαζί με τις πουλημένες αξίες τους και αυτούς που τις γεννήσαν, κάποιοι γίνονται μοναχοί και κρύβονται πίσω απ’ τα ράσα, κάποιοι γίνονται μοναχικοί καουμπόι, κάποιοι χάνουν τη φωνή τους, κάποιοι δεν είχαν ποτέ φωνή, άλλοι γίνονται ποιμένες και αποκτούν φόλοουερς, κάποιοι πέφτουνε στη φωτιά για το δίκιο τους, κάποιοι άλλοι δεν είχαν ποτέ δίκιο, όμως κι αυτοί λένε πως μπορούνε να πέσουνε στη φωτιά, κάποιοι άλλοι βάζουν τη φωτιά, κάποιοι πάνε σε ψυχολόγο, κάποιοι άλλοι, ας πάνε στον ψυχολόγο το γρηγορότερο, κάποιοι πουλάνε τη μάνα τους ανερυθρίαστα, αγόγγυστα και αβασάνιστα, για να στρογγυλοκαθήσουν στο τραπέζι της νέας εποχής, κάποιοι άλλοι δεν πουλάνε τίποτα, απολύτως και δεν αγοράζονται, κάποιοι τρέχουν να πλουτίσουν, άλλοι να επενδύσουν, άλλοι να γδύσουν ότι μπορούν κι ότι κινείται, κάποιοι τρώνε καλά, κάποιοι τρώνε πολύ, κάποιοι πεινάνε περισσότερο, κάποιοι διψάνε για αίμα, κάποιοι για σπέρμα, κάποιοι για σόπινγκ, κάποιοι για επιβεβαίωση, κάποιοι αναπολούν τις ωραίες μέρες, άλλοι ονειρεύονται μια καλύτερη ζωή, κάποιοι αγαπάνε περισσότερο, κάποιοι άλλοι γυρεύουν να συγχωρεθούν και άλλοι δεν συγχωρούν κανένα, άλλοι παίρνουν το φτυάρι και θάβουν όσους περισσότερους μπορούν, άλλοι ξεθάβουν τα όπλα τους για να κάνουν το ίδιο με τους προηγούμενους αλλά αποτελεσματικότερα, άλλοι πάνε στα βουνά, στα σπηλιαράκια και κάποιοι γυρίζουν από κει, έχοντας ξεριζώσει τα δέντρα του και στερέψει τα ποτάμια του, άλλοι ψάχνουν το Θεό, άλλοι λένε πως τον βρήκαν, άλλος λέει σε μια εικόνα και άλλος στο πρόσωπο του Λεονάρντο ντι Κάπριο, άλλοι κάνουν διαλογισμό, άλλοι διαβάζουν σενάρια του Τρυφώ, άλλοι εντρυφούν στον παραλογισμό, άλλοι τρέχουνε μέσα κι έξω τους χωρίς σταματημό, κάποιοι εξαγνίζονται με πεντικιούρ στη μπανιέρα τους και άλλοι σε πορνοκάναλα εθνικής εμβέλειας, κάποιοι μιλάνε μόνοι με τον εαυτό τους και κάποιοι άλλοι περιμένουν, έστω και μια φορά, αυτός να τους απαντήσει, άλλοι μιλούν ακατάπαυστα και άλλοι τηρούν ευλαβικά τη σιγή του ιχθύος…
Ας μη ζητάμε να μας δώσουν αυτό που ήδη έχουμε,
αν το έχουμε,
γιατί μπορεί και να μην το είχαμε εξαρχής,
γιατί η ελευθερία της ψυχής και του πνεύματός μας έγκειται μόνο στις δικές μας δυνάμεις,
γιατί η αδελφοσύνη μας είναι για τα αδέλφια, όχι για τις αδελφότητες
γιατί τη δικαιοσύνη δεν θα τη βρούμε κάπου σε κάτι έξω από μας, αλλά ξεκινά από μέσα μας,
γιατί την αλήθεια των όσων ζούμε δεν μπορεί να μας την κρύψει κανείς
γιατί χωρίς τις τέχνες, τον έρωτα και τη φύση ο άνθρωπος δεν είναι άνθρωπος

Τετάρτη, 29 Απριλίου 2020 στις 11:40 μ.μ.

Κοινοποιήστε: Twitter Facebook Google+ LinkedIn Email

Εκτυπώστε:

Μόνιμος σύνδεσμος: https://uni-arts.com/art-workers-coalition/

Σύντομο URL: https://uni-arts.com/?p=1257

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα πεδία με τον (*) αστερίσκο είναι υποχρεωτικά.

*
Μπορείτε να κάνετε χρήση των παρακάτω στοιχείων και ιδιοτήτων HTML5: <a href="" title=""> <blockquote cite=""> <abbr title=""> <del datetime=""> <q cite=""> <strike> <strong> <cite> <code> <span> <em> <br> <b> <p> <i>
*
*